cenazeden sonra hissedilen

    7
    incekalem049 3.2.2018 17:54
    genelde katılanların büyük çoğunluğu yaptıkları birçok şeyin anlamsız ve manasız olduğunu söyleyip yaşamlarıyla ilgili bazı kararlar almaları gerektiğinden bahsediyor fakat bir hafta sonra hepsi hayata kaldıkları yerden devam ediyor...
  • 1
    tunc 3.2.2018 18:04
    bir hafta sürüyorsa iyi ben de 1 gün falan sürüyor.
  • 0
    nns 3.2.2018 23:55
    bir anda perde. kalkıyor sanki ne kadar boş olduğunu anlıyorsun bütün yaşananların, sıkıntıların mutsuzlukların.oluk kendisi en büyük örnekken yaşamın boşluğuna hemen üstünü kapatmaya çalışıyoruz.
  • 0
    baskaturlubirsey 4.2.2018 00:05
    hayatın boyunca her gün gördüğün insanı artık istesen de bir daha göremeyeceğini hissetmek. hele ki aileden biriyse, ona ne olduğunu düşünüp duruyorsun. ruhu şimdi nerde, bedeni çürüyecek, peki ama ruhu? şimdi burda mıdır? cevapsız sorular!
  • 0
    nirvanascoffee 4.2.2018 00:31
    20 yaşıma kadar hiç bir tesir göstermiyordu. 20 -25 arası yavaş yavaş düşündürmeye başladı cenazeler. 25'ten beri her ölüm haberi beynimde şiddeti artarak devam eden bir zincirleme reaksiyon başlatıyor.
    kendi ölümüme karşı nispeten soğukkanlı olduğum inancındayım. ama sevdiklerimin ve özellikle anne ve babamın öleceği düşüncesi resmen beynimi kemiriyor.
    cenazeler özellikle annemin ölümünü zihnime çiviliyor. annem henüz genç bir kadın. üstelik pek fazla sağlık problemi de yok çok şükür. ama nedense her cenaze onun bir ölüm provasına dönüşmüş durumda.
    işe güce dalınca unutuyorum tabi. ama ne zaman bir sala verilse veya bir haber bir ölümü işlese gözlerimin önüne annem geliyor ve bu annemsiz bir hayatta nasıl yaşayabileceğim gerçeğini gözüme sokuyor.
    başka şeyler de oluyor tabi. toprağın altında cenazeye neler olduğu sorusu ruhumu harap ediyor. "yaşamak zor" diyorum kendi kendime, "ölmekte zor" ama " en zoru ölümlere şahit olup sevdiklerinin olası kaderine şahit olmak berbat zor."
    yani her cenaze benliğimi allak bullak eden bir denemeden başka bir şey değil.