kaybederken..

    7
    puivundik 28.2.2017 01:49
    hep bir umutla başladık hayata. zaten tanrı gülmemizi isteseydi neden tokatla ve ağlamakla başlasın ki hayat?
    ne kadar umudumuz var düşündünüz mü hiç? okuyana diploma, çalışana ev-araba, sevgilisi olana evlilik... öyle yada böyle gidiyor gençlik!
    zamanı tutmaya çalışmak, zamana kafa tutmak demektir. deli gibi akan nehire atlamakla eşdeğerdir.
    hatırlıyorum, o kadar güzel başlamıştı ki her şey... mesajlar, konuşmalar, sokaklar, parklar...

    en sonunda boka sarıyoruz. hatta gırtlağımıza kadar boka giriyoruz.
    terk ediliyoruz, horlanıyoruz, dışlanıyoruz...
    kaybediyoruz.
    kaybettiklerimize bakıp iç çekiyoruz.
    gecenin bir yarısı çıkıp neden diye bağırmak istiyoruz.
    şimdi bağırmalı işte... gitme ulan sende gitme... kimsem kalmadı sende gitme...
  • 0
    oschemat 28.2.2017 01:51
    bunlara alışmak için kendimizi , ruhumuzu ve kalbimizi feda ediyoruz çünkü dayanamıyoruz.
    1
    puivundik 28.2.2017 01:56
    zaten dayanacak gücü de bulamıyoruz
  • 2
    ssl 28.2.2017 02:16 ~ 02:16
    biraz önce sporu bitirdim. saat 1den beri mücadele ediyorum. ama 'neden' demiyorum. spor yapıyorum çünkü ben de kaybettim hem sevdiğim insanı hem de özgüvenimi... mücadele ettikçe netleşti kafamda, insan kendisini sevip gerisini siktir etmeli. bahane üretme neden arama. olabilecek bir şeyse kalk uğraş onu geri kazan lakin olamayacak bir şey ise kendini sev ve geliştir.
    0
    puivundik 28.2.2017 09:21
    eğer gerçekten imkanı olsa idi bu kadar güzel olmazdı