9

afrodit

bana bir bak afrodit, gözlerimin içine, derinliklerime bak
kendimi geceleri esen rüzgarda uçuşan yapraklara benzetiyorum
en çok kış mevsimini seviyorum, çünkü ben de soğuğum
gecekonduların balkonları darağacından farksız
her seferinde aynı banka oturuyorum, sanırım totemim oldu artık
insanları bakmadan kalp atışlarından tanıyabiliyorum.
tuhaf hissediyorum afrodit, bana yol göster.
insanlar neden yalan söyler?
ya da neden hiçbir şeyi önemsemezler?
ben başaramıyorum afrodit, hiçbir şeyi unutamıyorum.
az önce bir yalan söyledim, işlerim var dedim o’na
aslında tek yaptığım şey oturup düşünmekti.
düşünmek bir iş midir afrodit?
eğer öyleyse gerçekten çok işim var
ama ben en çok seni düşünüyorum.

ah afrodit! insanlar neden hep aynı?
beklentilerle bekleyişler arasında kaldım.
beni buradan çok uzaklara götür, dünyanın sonuna…
sen en sert rüzgar ol, ben de en hafif yaprak.
beni götürmen daha bir başlangıç
ne olur yüz üstü bırakma beni.
ben sadece kendim olmak istedim
sende kendimi bulmak
gözlerinin ışığı yoluma ışık olsun
belki böyle varırım dünyanın sonuna.

sen hep haklıydın afrodit,
bunu itiraf edince sana gülümsüyorsun bana.
şehre bir baksana, her yer hayal kırıklığı misali.
şehir karanlık, şehir yangın yeri...

gözlerin her şeye sebebiyet
gözlerin afrodit, kapatma boğuluyorum...






  • şiir

    Güneşin ışığı bile sizi terk ettiği zaman yolunuzu aydınlatacak tek şey ay ışığıdır.

    38 takipçi
  • abone ol
  • moderatörler
    hiwron
    mavisu

  • bu bölüm #kültür-sanat bölümünün alt bölümüdür.

  • yıllardır sevdiğimiz şeyler için için şiirler yazıldı ilk insanlardan gelen bu süreçten şimdiye kadar yazıyoruz bir nevi kendimizi sözlerimizle anlatamadığımız noktalarda acilen imdatımıza yetişen bir araç görevi gördü şimdide puiv çatısı altında şiirle birleşmeye geldik birleşerek aşklarımızı sevgilerimizi birlikte tüm dünyaya haykıracağız