5

gri

ne oldu diye sormayın ne olduğunu ben bile bilmiyorum. sanırım aptal bi herifim ben ve git gide aptallaşıyorum. ne beyazım ne siyah. tam burnum boktan kurtuldu derken yine eskiye dönüyorum galiba. gri bir şehirde yaşıyorum. sevmediğim insanlarla, gerizekalılarla beraber. sevdiğim ya da seveceğim biri yok. istediğim insanlar yanımda değil ne arkadaşlarım, ne ailem. sanırım yirmi yaş bunalımı bu. kendimi büyütmüyorum gözümde insanların bakışlarından bile usandım. bana baktıklarında şu piçe bak dediklerini duyar gibiyim çünkü karşıdan gelen biriyle göz göze geldiğimde ben de öyle hissediyorum. kodumun şehrinde yaptığım tek şey üniversitedeki takılabileceğim elemanarla sabaha kadar kafayı çekmek ve sonsuza kadar böyle gidecek sanırım. kurtulmazsam kurtarılacak duruma düşeceğim diye korkuyorum. yazdığım şeyler zaten kimsenin sikinde değil. sizin sorunlarınız da benim hiçbir zaman sikimde olmamıştı zaten. kafam sadece çok karışık ne anlatacağımı bile bilmiyorum. anlatmama gerek bile yok zaten. zırvalamayalı uzun zaman olmuştu. tek istediğim şey biraz huzur ve kaliteli bir uyku. delirmemek için üretilmiş bi şeye sahiptim eskiden adına umut denen. şimdi kendimi rüzgara bıraktım sadece. hayat fırtınasında yerden kalkıp gökyüzüne karışan küçük bi' tozum. kaya olmaya ne kadar var bilmem ama uçtuğum yerden düşünce canım yanacak biliyorum. zaten rüzgarın savurmaması için de acı çekmek gerek sanırım. ağır ağır ağırlaşıyorum. düşüş yakın, sevgiyle kalın.