unutursam; kalbim kurusun.

    11
    sjense 12.9.2019 22:59
    senden sonra şehir şehir gezdim.

    bir yere, yada birşeye ait olma hissinin korkunç geldiği dönemler..

    kitap okudum, şiir yazdım, şarkılar dinledim.

    ki, bilirsin, hiç sevmem kitap okumayı. hep zor gelmiştir.

    kabuğumdan çıkıp kalabalığın içine karıştım.

    kaç insan tanıdım. ben bile sayısını hatırlamaz oldum.

    ağladım, güldüm, sigarayı çoğalttım, ara sıra içtim daha çok ağladım.

    kaldı ki, hep derdin ki; içme şu bok şeyi. bir gün kendini öldüreceksin.

    acı çektim, yaramı kaşıyıp kaşıyıp tekrar sardım.

    çünkü sana ait olan tek şeylerim, bu beslediğim ve bir türlü öldürmeye kıyamadım acımdı.

    senden sonra biraz daha büyüdüm.

    hıh. biraz mı? aslında, sadece senden sonra büyüdüm diyebilirim.

    hani çocuğun gibi severdin ya beni, senden sonra şımaracak kimsem olmadı.

    zaten, yaklaşık 20 li yaşlarda ve 1.90 boyunda birisi nasıl şımarsın ki? hemde, büdüsü olmadan.

    ayağıma taş değse, evhamlanır kıyamazdın.

    senden sonra hafızamı kaybettim, kanseri yendim, kalp krizi geçirdim. ama ölmedim. hala buradayım.

    senden sonra ne duvarlar yıkıldı üzerime. hepsinden sağ çıktım ama şuram acıyor diyemedim kimseye.

    ne diyecektim ki? hayatım boyunca onlarca insan tanıdım, ama hiçbir zaman bir tanesi hep özel oldu, nasıl denir ki? yanımdaki beden ile zihnimdeki arasındaki bu uyuşmazlığı nasıl açıklardım insanlara?

    acımın üstüne nicesi katlandı, ne imtihanlar verdim, nelerle sınandım senden sonra.

    öleceğimi sandığım çok zaman oldu. ama bir türlü ölemedim.

    hepsinin içinde en güzeli hala sensin.

    en güzel acımsın benim, geçmeyen.

    senin acın bile güzel.

    herşey biraz yarım kaldı, eksildi, anlamını yitirdi ama sen aynı kaldın.

    her nerede, kiminle mutluysan sonsuz olsun mutluluğun.

    bilmeni istediğim tek şey;

    acımın üstüne yerin var canımın içi..

    bütün dünya bir yana, sen öteki yana. allah şahidim olsun; bir kez nefes alacağını bilsem, bir kez gözlerimin içine bakabileceğini bilsem, sadece bir kez bana adımla seslenecek olsan;

    "yakar, yıkarım gemileri. bu zamana kadar biriktirdiğim neyim varsa.. hepsini. bütün insanları. bütün sevdiklerimin. bütün tecrübelerimi. bütün benliğimi.. hepsini feda ederdim. hemde hiç düşünmeden"

    hatırlıyorumda; varlığın ile dahi anlık hissettiğim şeyleri..

    ya artık gerçekten dünya içindekiler ile çöp.
    yada artık gerçekten ben çöpüm.

    ogün ağabey ne güzel demiş bazı satırlarında..

    "yerin dolmaz bak, kapı duvar, açan olmaz bir anlasan
    duyanlar şahit olsun, yaşanacak çok şey var
    sen yoksun, kime sorsam bana gelmez artık diyorlar
    yanımda yine olsan
    bana dönmez artık diyorlar (bilmiyorlar)
    gece güne el sallar, bu gecede aklımda kal"

    ogün sanlısoy - diyorlar

    ama böyle diyenlere şöyle cevap veriyorum;

    "umudum var umudum var
    benim senle bi yerlerde randevum var
    umudum var umudum var
    ekersen de diğer yerde bulurum bak"

    ogün sanlısoy - umudum var



  • 1
    zeynepgm 12.9.2019 23:30
    nasıl bu kadar çok sevebiliyorsunuz? hayret ediyorum
    1
    sjense 12.9.2019 23:34
    çünkü gözümü açtım o vardı, ergen oldum, yine o vardı, genç oldum, kısmende olsa vardı, şimdi koca adam oldum, o göğde ben yerde, ama değişen birşey yok, yine var. ve hep olacak.

    hayatımda hiçbir zaman aşkın edebiyatını yapmayı sevmedim. içimde dönen şeyleri anlatacak ne kelime dağarcığım var, nede bunu insanların anlamasını beklemek gibi bir arzum.

    dedim ya;

    ben bir onu, birde bende ne olduğunu bilirim. geri kalan bütün ömrüm teferruat.

  • 1
    gamzeszgin 12.9.2019 23:49
    çok güzel demişsin. demişsin dee..
  • 1
    mcafkkk 13.9.2019 16:44
    okurken kendimi bulduğum çok yer oldu.
    her daim sevgiyle kal.
    2
    sjense 13.9.2019 17:54
    teşekkür ederim, sende öyle. sende güzel bak kendine.
dün
  • hayata dair

    Bu bölümde ibretlik hikayeler ve komik paylaşımları bulabilirsiniz..