özdemir asaf

    2
    kalich 27.2.2016 03:35

    Anıları, anılarımız oluyor okudukça..


    ÖFKE

    Ben seni var kıldım,

    Senin yüzünden

    Seni, ben yok ettim,

    Senin yüzünden.

  • 1
    sudo 27.2.2016 11:13
    Bir aksam-üstü pencerenden bakıyordun
    Ağır ağır, yollara inen karanlığa.
    Bana benzeyen biri geçti evinin önünden.
    Kalbin başladı hızlı hızlı çarpmaya..
    O geçen ben değildim.

    Bir gece, yatağında uyuyordun..
    Uyanıverdin birden, sessiz dünyaya.
    Bir rüyanın parçasıydı gözlerini açan,
    Ve karanlıklar içindeydi odan...
    Seni gören ben değildim.

    Ben çok uzaktaydım o zaman,
    Gözlerin kavuştu ağlamaya, sebebsiz ağlamaya.
    Artık beni düşünmeye başladığından
    Bıraktın kendini aşk içinde yaşamaya..
    Bunu bilen ben değildim.


    Bir kitap okuyordun dalgın..
    İçinde insanlar seviyor, ya da ölüyorlardı.
    Genç bir adamı öldürdüler romanda.
    Korktun, bütün yininle ağlamaya başladın..
    O ölen ben değildim..

    sevdiklerimdendir. Güzel insan, huzur içinde yatsın.
  • 0
    kalich 28.2.2016 04:20
    AN

    Gülüş bir yanaşımdır bir öbür kişiye;
    Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye..
    Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
    Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.