7

kız çocuğu (hiroşima) nazım hikmet


kapıları çalan benim
kapıları birer birer.
gözünüze görünemem
göze görünmez ölüler.

hiroşima'da öleli
oluyor bir on yıl kadar.
yedi yaşında bir kızım,
büyümez ölü çocuklar.

saçlarım tutuştu önce,
gözlerim yandı kavruldu.
bir avuç kül oluverdim,
külüm havaya savruldu.

benim sizden kendim için
hiçbir şey istediğim yok.
şeker bile yiyemez ki
kâat gibi yanan çocuk.

çalıyorum kapınızı,
teyze, amca, bir imza ver.
çocuklar öldürülmesin
şeker de yiyebilsinler.

(1956)
  • 1
    susuzsusamuru 1 ay önce
    en sevdiğim şiirlerden biri. "büyümez ölü çocuklar" dizesi bitiriyor beni.
  • 1
    kaktusgil 2 gün önce
    nazım hikmet'in sözleri, zülfü livaneli'nin bestesi zaten muazzamdı. ceylan ertem de cok guzel yorumlamış. bu şiiri ne zaman okusam ne zaman yorumları dinlesem icimde bir şeyler acıyor.

  • şiir

    Güneşin ışığı bile sizi terk ettiği zaman yolunuzu aydınlatacak tek şey ay ışığıdır.

    30 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    hiwron

    mavisu
  • yıllardır sevdiğimiz şeyler için için şiirler yazıldı ilk insanlardan gelen bu süreçten şimdiye kadar yazıyoruz bir nevi kendimizi sözlerimizle anlatamadığımız noktalarda acilen imdatımıza yetişen bir araç görevi gördü şimdide puiv çatısı altında şiirle birleşmeye geldik birleşerek aşklarımızı sevgilerimizi birlikte tüm dünyaya haykıracağız