yazamamanın korkusu

    6
    portakal0001 5.5.2020 23:47
    bir daha nasıl şiir yazarım bilmiyorum
    sesleneceğim kimse kalmadığına göre ağzımdan çıkacak cümleler hükmünü yitirmiş olmuyor mu
    içimde kaldı
    gidemedi, yürüyemedi, hiç
    çocuk kaldı yüreğim
    ben şimdi bir daha nasıl yazarım
    artık düşünecek biri kalmadığına göre
    kimseyi sevmediğime ve sevemeyeceğime göre
    bilmiyorum, kalbim söküldü, kırıldı.
    paramparça oldu.
    öyle küçüldü ki kırıkları artık bir araya gelemez
    bir daha aşka dair cümle kuramam
    kimseyi sevemem
    tabancamda tek kurşunum vardı
    sanırım o kurşunu yanlış hedefe attım
    ıskaladım, geri teptim
    bir daha yazamam
    kalbim artık seni düşününce hızlı atmıyor
    bu tekdüze vuruşların içinde kaybolurum
    yazıyı yönlendirebileceğim bir nesne yok artık
    bir daha yazamam
    aşk faslı bitti...
    bir daha hiç gelmemek üzere limanı terk etti
    terk ettiği yetmezmiş gibi limanımı da ateşe verdi.
    artık seni yazamam
    denize açılamaz teknelerim
    yıkıldı zor şartlarda kurduğum derme çatma fakirhanem
    bu kapı bir daha açılmamak üzere kapandı
    henüz idrak edemedim
    fakat tüy kadar hafif oldum
    gittiğine üzülmedim...
    içimde bir ayrı bir devlettin...
    ve otoriteyi sarsıyordun...
    şimdi sukunet var...
    artık anlaşma olmaz ülkemde.
    giriş ve çıkışlara yasak geldi.
    yanıma kimse yanaşamaz
    vururum sınırı geçeni...
    işte durum bu...

  • 0
    bablisok 5.5.2020 23:54
    işte bu yüzden yaşasın toplumcu şiirler
  • 0
    kayipunicorn 5.5.2020 23:57
    sevdiğim birine bu şiir, isme takılmayın :))
    ———————————————————
    okur musun bilmesem de bu satırları
    bu şiirimi sana yazıyorum sametim
    sordun ya bana beni sever misin diye
    asıl sen sever misin beni sametim
    ne güzel bir yüzüm ne de ruhum var
    kalmadı bu benliğin arkasında bir ben
    güçsüzüm sametim anla, çok güçsüz
    fakat yanımda olduğunda inan
    bir şekilde ayağa kalkıyorum ben
    yanında durmalıyım diyorum, böyle olmalı
    seviyorum seni nedeni bilinmez bir şekilde
    ağlıyacağım belki senin için milyon kere
    yine de duracağım yanında sen ölene dek
    çünkü sevmek bunu gerektirir sametim
    sen sevmesen de, bakmasan da yüzüme
    bir gün yanımda olan biri vardı diyeceksin
    beni andığında çiçekler açacak benliğimde
    senin lafınla beraber sulanacak çiçeklerim
    çok seviyorum sametim anla, nedenini sorma
    bir gece vakti yazıyorum bunları sana
    okudukça beni anımsa...