adını koyamadığınız, içten içe sizi parçalayan şey

    5
    kahvelipuding 3.10.2018 21:31
    bu eylül ayı benim için tamamen bi kabustan ibaretti. bütün ay boyunca hasta, halsiz ve hayattan bezmiştim. işin garip tarafı -belki ilk defa bu kadar açacağım kendimi- ölmekten korkmadığım halde ölmek için hazır olmadığımı düşünmeye başladım. öyle ki vücudumun psikolojimle birlikte beni derin kuyulara çektiğinin farkındaydım. çevreye, fiziksel ve ruhsal benliğime, geçmişime aşırı odaklanmış, farkındalığım artmıştı.
    daha önce de hastalıklar geçirdim, psikolojik dönemler atlattm ve üstesinden gelmeyi başardım. fakat bu farkındalığın artması bende derin bir donmaya sebep oldu. daha önce de bahsetmiştim bakış açısının değişmesi. ama bu ondan çok daha farklı bir durum. keşke anlatmayı gerçekten başarabilsem. kalbinizin pompaladigi kan miktarını bilmek gibi bi farkındalıktı bu.

    hayatta hiç nefret hissetmedim. yani hissetmemiştim demeliyim artık. ama hayatımda her şey normalken o bahsettiğim farkındalığın yarattığı sinir krizleri, nöbetler ve dağa taşa sığamama hallerini yaşarken inanılmaz nefretler içiyordum sanki. nefretin bu denli iğrenç olduğunu hissedene kadar fark etmemiştim. ınsanin ağzında acı bi tad şeklinde seyrediyor. ve beni merak eden insanların arama ve mesaj sesinden ne denli tiksindigimi anlatamam. her şeye karşı böyleydi. üstelik o anlarda annemin yanıbaşımda oluşu ve benim içim sebepsizce yanarken onun hissettiklerini hayal ettim. bi anne yüreğini en çok neyle parçalayabilirsiniz? evladıyla. o an içimin bundan daha kötü yanma ihtimalinden korktum ve anne olmak istemediğime karar verdim.

    bütün bunların hiçbir sebep yokken olmasını açıklayamıyorum. adını da koyamam. ama bu farkındalığın son bulması gerektiğine inanıyorum. belki de insanoğlu her şeyi bilseydi çatlardı.
  • 1
    horseman 3.10.2018 21:39
    kimsenin anlayamacagi bi farkındalık. dinleyenin sana farklı gözle bakmani sağlayacak. sana 'bi psikologa gözünsen iyi olur' diyebilecek bi farkindalik. farkına vardıkça farklılasiyorsun yabancılaşıyorsun. en acısı da bu sanırım. ama bu durumun kalıcı olmadığını bil kahvelihemsire.
    0
    kahvelipuding 3.10.2018 21:45
    hep güçlü bir insandım. fiziksel çöküş her şeyi altaküs edebiliyormuş meğer. umarım kalıcı değildir. öyleyse bile alışmayı umuyorum. ınsanların bana deli gözüyle bakmasına da takılmıyorum. kabul edebildiğimiz her gerçek bizi ilerletir. fakat bi sebebi olsaydı üstesinden gelirdim.
  • 0
    666o999 3.10.2018 21:59
    korkma, sadece büyüyorsun. olur böyle git gel durumları. sıkma canını
    0
    kahvelipuding 4.10.2018 17:36
    umarım teşekkür ederim
  • hayata dair

    Bu bölümde ibretlik hikayeler ve komik paylaşımları bulabilirsiniz..