0
hayatta yoruldum dediğiniz an ?
varmıdır öyle anlarınız?
  • 0
    rifelouz 9 ay önce
    Iste calisirken
  • 1
    ufuk 9 ay önce
    Net gidince
  • -2
    spinoza 9 ay önce
    sex yorulunca boşalıyorum artık.
  • 0
    geeksperm 9 ay önce
    Kız arkadaşımla kıyafet kavgaları diyebilirim. Aslında onu kısıtlamak istemiyorum fakat ülke huur çocuğu kaynıyor. Tartışma uzayınca hayattan beziyorum
    1
    lazcoder 9 ay önce
    kızlarda bunu anlasa sorun çıkmayacak ama işte anlamıyorlar erkek olmak ne demek
    1
    geeksperm 9 ay önce
    Hocam anlamıyorları geç anlamaya çalışmıyorlar bile. Bi başlıkta kızların ilk neresine bakarsın muhabbeti dönüyor üç kişiden ikisi göt diyor meme diyor napalım yani. Denk gelecekler dövücem sonra kızda üzülecek yorucu durum. Ruhum sıkılıyor valla
    0
    lazcoder 9 ay önce
    aynen, abazan çok, birde sevgilin açık giyince içine düşüyorlar, gözlerini ayırmıyorlar, haliyle tepenin tası atıyor. bir kaç maganda yüzünden özgürce dolaşmak haram oldu.
    1
    geeksperm 9 ay önce
    Bende sevmem o bakışları kitlenirim direk herife bişey dersede döverim. Öyle popoya böyle penis hocam napalım
    1
    lazcoder 9 ay önce
    aynen katılıyorum
  • -1
    forneusblack 9 ay önce
    Rakı içtikten sonra yoruluyorum
  • 0
    lazcoder 9 ay önce
    uyku bastığı an...
  • 1
    getsukage 9 ay önce
    Rutinler. Bi bira daha cekmek istemedigim is yerim veya yinemi gun basladi diye uyandigim yatagim baslica orneklerim sanirim...
  • 0
    lethe 9 ay önce
    Sabah alarma uyanmak zorunda olduğum an.
  • 0
    lehsuvarisi 9 ay önce
    Trip atarken ...
  • 0
    nuthelva 9 ay önce
    zıçtıktan sonra..
  • 0
    adam 9 ay önce
    üniversite de bolca kendimi geliştiririm; kurslara katılırım, sporumu yaparım, dil ögrenirim diye hayaller kurarken ailenizin sizi hiçbir şekilde desteklemediğini farkedip, kendinizi iş ararken, ay sonunu nasıl getireceğim diye düşünürken bulduğunuz ana tekabül eder.
    adam tarafından 9 ay önce düzenlenmiştir.
  • 3
    badwriter 9 ay önce
    Lise yıllarım geliyor aklıma. Yalnızca iki yıl katlanabildi bana o boktan kurum ve sikindirik öğretmenler ama onlarca yılımı orada cebimden düşen yırtık bir fotoğrafmışcasına kaybetmişim gibi geliyor.
    Okuduğum iki sınıfta da sağ arka sıra benimdi. Orası benim kurduğum bir rasathane gibiydi adeta.
    Hayallerimi izliyordum oradan gökyüzü manzaralı kağıda cümleler kazıyıp. Dikkatimi çekmedi hiçbir zaman parantez içindeki bilmem ne denklemlerine ait x sikim, y bokum, z götüm ve işe yaramaz sayılar. Anlatmaya çalıştım insanlara bunu ve halen çabaladığım oluyor bazı diyaloglar içerisinde.
    Bu benim seçimim değil, hiç olmadı. Zihnimdeki kıymetli boşluklar bunlarla dolmak istemedi ne yapabilirim? Orası daha fazla Ahmed Arif ezberlemek istedi, daha çok Nazım Hikmet, daha çok Turgut Uyar, daha çok Cemal Süreya.. Engel olamadım, taşacak kadar doldum yıllar boyu.
    Edebiyat ve Tarih derslerini severdim. Hocanın anlatmasına gerek kalmaz hiç susmadan 40 dakika boyunca konuyu oradan oraya atlata atlata bilinmesi gerekenleri anlatır, gereksiz ve boş olanları yok sayardım.
    "Çok zeki ama çalışmıyor. Biraz çalışsa çok iyi yerlere gelir." jenerasyonundandım anlayacağınız. Duygusal yaklaşmak zorundaydım. Bir Neruda şiiri insanların kalbindeki o minicik, görünmeyecek kadar ufak baruta kıvılcım olabilecek kadar güçlüyken Fuzuli okuyup ya devlet başa ya kuzgun leşe kafası yaşayacak olacağımı görüyordum çünkü.

    Burada bu yazıya mevcut eğitim sisteminin boktanlığını gözler önüne sermek için başlamadım. Elimden çalınan sevinçlerin hesabını sormak için de değil keza. Bir şey anlatıyoruz lan burada. Bir susun amına koydurtmayın şimdi sarhoşluğumun da geç olan saatin de.

    Sonra sıradan bir lise aşkı sayılamayacak kıvamda aşık oldum. (Düşündüm de belki bugüne dek yaşadığım her duygunun en uçlarda oluşunun sebebi içimdeki burukluktur? Yüzyıllardır yerde kan ve acı içinde kıvransa dahi bir türlü ölmeyen çocukluğumdur? Okumayı öğrendiğim günden beri okuduğum güzel abilerin acı ve hüzünlerini harmanlayıp kişiliğim ve mizacım diye oluşturduğumdur? Belki babasını hiç görmemiş olmasına rağmen her şeyden çok nefret eden birinin hayata karşı bıkkın ama umutsuz olmayan duruşudur?)
    Aşk diyorsam, elbette ki yazan ve yaşayan anlayacaktır. Öyle çıkıp karşısına seni seviyorum diyemez benim gibi olanlar. Mesela ben ilk kez gözgöze geldiğimizde dedim ki "Sen Tomris Uyar değilsin, ben de Turgut Uyar değilim." O ne dedi sizce? Ne diyecek ulan? Anlamadım dedi tabi. Anlaşılamayan bir adam olduğumu düşünmekten kaçmayı o gün bıraktım. Öyle geçti gitti lise. Aşk, kavga, hüzün, parasızlık, annemle bitmek bilmeyen kavgalar, hocalarla ideolojik tartışmalar, okuldan kaçıp gidilen eylemler, mitingler, basın açıklamaları falan derken göze battık tabi. Bıraktılar iki yıl üstüste. Şimdi tek suç o öğretmenlerin desem yalan olur. Yalan olmasa da abartmak olur. Bir karnede bütün sözeller 5 bütün sayısallar 0 mı olur lan? Bana bile komik geliyor yani.

    Tabii tüm bunların bir de kurtarma sınavı macerası var ama oraya hiç girmeyeyim. Çünkü aylarca yazmaktan başka bir bok yapmadım, sınavı nasılsa geçerdim bir şekilde. Derken çok zamansız, tüm hayatımın akışını ve ona olan bakış açımı değiştiren bir olay oldu.
    Anneannem, hayatımda değeri en yüksek kertede olan ve daha önce hiç görmemiş olduğum insan 17 yıl aradan sonra Türkiye'ye ziyarete geldi. Bursa'da ilk olarak teyzemlere gelmiş. Günlerdir gelmesini bekliyorduk sonunda haber geldi ve teyzemin evindeymiş. Gittiğimde evde yoktu, rahatsızlanmış ve hastaneye kaldırmışlardı. Birkaç saat sonra geldiler. Arabadan inerken gözgöze geldik ama muhtemelen beni tanımadı. Çünkü hastalığı ilerlemişti artık. Bilse anneannem karşısındakinin ben olduğunu bakar mıydı öyle sessizce gözlerime? Koşup kollarına sarardı, torunum derdi, Mehmet'im derdi, saçlarımı okşardı, yanaklarımı öper bir daha sarılırdı. Ama yapamadı çünkü çok hastaydı.
    Aynı gün mü ertesi gün mü bilmiyorum bana gözleri kapalı Mehmet sen misin dedi. Evet dedim anneannem, evet benim güzel anneannem. Kaçıncı sınıfa gidiyorsun dedi. Şimdi nasıl anlatırdım ben bu denli hasta bir hasta yormadan? Kurtarma sınavı falan filan, boşuna niye yorsun zihnini. Lise 2 dedim. Şu an ağlarken bile tüm samimiyetimle söylüyorum ki yalan söylemedim abi. Yemin ederim ki yalan söylemedim, yormayayım diye yaptım. Allah belamı versin keşke söyleseydim, bir ömür taşıyacak olmasaydım bu pişmanlığı. Birkaç saat sonra fenalaştı ve ambulans çağırdılar. Ev çok karışık bir yerde olduğu için sokağın başına çıkmamı ve ambulans geldiğinde buraya getirmemi söyledi bizimkiler. Çıktım sokağın başına, gördüğüm tablonun hüznüyle yaktım bir sigara. Gözlerim hem ambulansı arıyor hem de sigara içtiğimi gören bir tanıdık olmasın diye bakınıyor. Sonra kafamı sola çevirdim ve ambulansın çoktan eve uğrayıp hastaneye doğru yola koyulduğunu gördüm. Ulan insan bir haber verir be, bir telefon ulan bir telefon. O Crush Saga bilmem ne bokuna ayırdığınız vakitin binde birini ayırıp bir telefon açsaydınız. Eve döndüm, herkes buruk. Ben hepsinden daha çok buruktum belki ama bilmiyorum kendimde olmadığımdan karar veremezdim. Bana eve git dediler, ders kitaplarını al ve getir burada kurtarma sınavına çalış. Anneannen şu an burada olsa en çok bu durumu üsteler, git getir ve çalış. Ne dersi ulan manyak mısın diyemedim. Ama anlamalıydılar, ne ders umurumdaydı o an ne de başka bir şey. 17 yıllık özlemim birkaç güne yok sayılacak göz temasıyla sığabilir miydi? Eve gittim ve kitaplarımı aldım. Geri dönüyordum. Telefon çaldı, kuzenim. Hastaneye gel dedi, ne oldu diyemedim. Ne oldu diyebildim. Boğazımda bir daha asla bu denli acıyla düğümlenen bir kelime olmamıştır. Anneannemi dedi, kaybettik. Tamam bile demedim, kapattım telefonu. Atladım minibüse ve yol boyunca düşündüğüm tek şey bundan sonra ne yapacağım ben demek oldu. Epey bir yol yürüdüm hastaneye doğru. Birini durdurup bir sigara istedim. Gözlerim dola dola içtim o sigarayı. Hastanenin önüne geldiğimde teyzelerimi ve annemi gördüm. Ağlıyordu herkes. Yaklaşmaya başladım ve birkaç adım sonrasında her şey karardı hayatımda.
  • 0
    patateslipuding 9 ay önce
    Hayallerimin ve umutlarımın kırıldığı anlar.
  • 0
    alfonso 9 ay önce
    Uyandığım andır.. Tam güne pozitif başlıycam uyanıyorum.
  • 1
    swordraiders 9 ay önce
    daha dün sevdiğim kızın başka birisi için ağladığını duyduğumda..


  • puivesor

    Puiv üyelerine sorular sorulan bölüm.

    219 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    mortal

    garavel
    hellomyfriend
    • soracağınız soruyu başlığa tam olarak yazın
    • soruyu yarım bırakıp içerikten devam etmeyin
    • soru cümlesi olmayan başlıklar açmayın
    • belli bir konudaki soruyu ilgili bölüme sorun (örnek: tarih)


popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...