5
gece gelen ya deprem olur da her yer yıkılırsa korkusu
yıl 1999.

tabi depremin merkezi gölcük'te olup o anı yaşamadım. onların yaşadığı travma çok daha ağırdır tahmin edebiliyorum.

evde değil, memleketteyiz. o zamanlar okullar kapanır kapanmaz memlekete gitmişiz okullar açılana kadar orada kalacağız. tam o sıralarda da diğer amcamlar falan gelmiş çoluk çocuk herkes orada biz de halamın bahçesinde oyunlar oynuyoruz. halamın bahçesinde kediler falan var onları kovalıyorum sonra bir bakıyorum kazlar da beni kovalıyor. kuzenim bak bak deyip hindileri kızdırıyor. yan tarafta da bizim arsamız var ama boş. top almışız çalıların içinde bacaklarımız çizile çizile top oynuyoruz. çok yorulmuş olmalıyız ki gece uyuyakalıyoruz.

gece herkes dağılmış aynı arazilerin içerisinde iki amcamın daha evi var başka misafirler falan da oraya gitmiş. biz de halamın evinde ablamlar ve dışarıdan gelen amcam ve çocuklarıyla halamın evindeyiz. o gece de ben annem babaannem ve amcamın oğlu eren abi bir odada yatıyoruz.

o gece deprem olmuş biz köşe odada uyuyoruz evdeki herkes çıkmış dışarı korkudan. kimse gelip bizi uyandırmaya cesaret edememiş. bahçedeki küçük kulübe yıkılmış, ev desen kerpiç. altında kalsak kalırız. kimse de bak içeride şunlar var diyerek bizim yanımıza gelmemiş anasını satayım.

sabah bi uyandık herkes korkmuş falan biz şaşkın ne oluyor dedik. deprem oldu dediler. bizi niye uyandırmadınız? korktuk. korktunuz demek ha? babamın çok yakın arkadaşının da kulağına gitmiş hemen bizi oradan aldırıp kendi evine götürdü. gittik gitmesine de ne kadar kalabilirsin ki orada?

bi kaç gün sonra geri döndük tabi. o sırada -eskişehiri bilen bilir heryerde su kuyuları vardır- halamın evinin bahçesinde kuyular var, dışarıda yatıyoruz. ben zannederdim ki deprem olacak biz yuvarlancaz kuyuya düşcez. derdim ki bırakın beni ben evde uyucam bahçede uyumam. yok oğlum olur mu öyle şey falan bahçede yatcaz. annem desen ben böyle deyince üzülüyor. eve dönmek istiyoruz göndermiyorlar. eziyetin alasını çekmiştik. ve ben o aralar gerçekten depremden korkuma kafayı yemek üzereydim. hele eve ne olduğunu da bilmiyoruz. ya bizim ev de yıkıldıysa korkusu var bir de of of sormayın

bunun etkisini bir başka zaman da şöyle gördüm:
yıl 2001 veya 2002. afyon sultandağı depremi. sabah uyanmışım keyifliyim. açmışım televizyonu yattığım yerden çizgi film izliyorum. televizyonun yanında kocaman bir çiçek vardı. öyle bir sallanıyordu ki korktum hemen yataktan kaçıp annemin yanına.. o kadar korkuyordum ki depremden..


hala daha depremden korkarım. bir şeylerin altında kalmaktan da korkarım. örneğin evimizin hemen yanında bir cami var. yıllar önce bir gün fırtınalı bir kış gecesinde büyük bir gürültüyle minaresi yıkılmıştı. bizim evin tepesine de yıkılabilirdi o minare. bir kaç yıl önce kaldığım evin hemen yanında asfalt dolu bir kamyonun freni patlamış ve köprüden düşüp alt yola çakılmıştı. her gün geçtiğim yol. ve ben oradan geçiyor olsam kaçma ihtimalim yok. parçamı falan bulamazlar zaten..

ölmekten çok bir şeylerin altında kalmak korkutuyor beni bilmiyorum. bunun asıl nedeni deprem işte...

allah bize o acıları bir daha yaşatmasın..
  • 1
    canki 2 ay önce
    şuanda duzcedeyim :/
    1
    oxygen 2 ay önce
    ben de çok yakın bi yerdeyim :d


  • hayata dair

    Bu bölümde ibretlik hikayeler ve komik paylaşımları bulabilirsiniz..

    123 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    gaddarus

  • bölüm kuralları

    • bölümü takip etmeyi unutmayınız..!
    • konu dışında paylaşım yapmak yasaktır..
    • reklam amaçlı paylaşım yapmak yasaktır..
    • bölüm ile alakasız paylaşım yapmayınız..başlıklarınızı her zaman ilgili bölüme açınız..
    • küfür ve +18 başlıklar yasaktır..
    • +18 başlıkları +18 içeriği işaretleyerek paylaşınız..

popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...