13
her mutluluğun sonu hüsran mı olmalı?

Lisedeydik... Tertemiz bir aşkla bağladık. Üniversiteyi kazandık. Ben İstanbul'da Düzgün'üm Safranbolu'da ... Özlem çektik. Sonra askerlik taa Şırnak'a yolladım sınıra...15 ay öldüm öldüm dirildim. Özleminden yandım. Terhis oldu geldi. Düğünümüz olacaktı. Ailelerimizi zorlamamak için bir sene daha bekledik. Evimizin herşeyini ikimiz aldık yuvamızı kurduk. Tüm bunlar dile kolay 11 senede oldu. 14 Eylül 2014'te "ömrümün ve nefesimin sonuna kadar evet" dedi. Ve evlendik. Mutluluktan başımız döndü. 15 ayın hergünü çok mutluyduk. İkimizinde gözlerinin içi gülerdi. Taa ki 26 Aralık'a kadar...

Eşim iş yerime geldi bana yemek getirdi. Aşağıda katili geçirmek istememiş münakaşa etmeden yukarı çıkmış. Tanışıklıkları yok aralarında bir husumet yok laf dalaşı yok . Hiçbir şey yok.Ofisin kapısı çalındı ben açtım o cani konuşmak için çağırdı eşimi engel olamadım. Düzgünüm onu dinleyecekti ama o öldürmeyi kafasına koymuş. Var gücüyle yumruk attı. Çığlık çığlığa aşağa indim ki eşim kanlar içinde... Kalbine saplamış bıçağı.Ilık ılık akıyor. Ellerim üstüm başım kanlar içindeydi. Hastaneye beraber gittik sadece 15 dk içinde öldü dediler. Dünyam başıma yıkıldı. Cesedini öpmek için yalvardım. Günlerce üzerimden kanlı eşyalarımı çıkaramadım. Kocamdan hatıra dedim. Hamile değilim keşke olsaydım keşke tutunacak tek bir umudum olsaydı. Yok.

Sevdiklerimi üzüyorum biliyorum ama ölümü arzuluyorum. Bensiz yapamaz çünkü yanına gitmek istiyorum. Ama önce o caninin müebbet aldığını, kararın da kesinleştiğini görmeliyim. Bizi ayıran o pisliğin gökyüzünü göremeden çürüdüğünü bilmeliyim. O zamana kadar bana ÖLMEK yok, sana da UNUTMAK yok...

bu içeriğe henüz yorum yapılmamıştır.



  • ibretlik

    2 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    uye

popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...