5
modern zaman tuzağı; ‘sevdiğin işi yap’
sevdiğin işi yapmalısın’ düşüncesi modern çağın kendini gizlemeyi en iyi şekilde başarmış, sömürü kapılarını sonuna kadar açan sinsi bir aracı.

çoğu zaman coşkulu bir ifadenin arkasına saklanmış bir ‘gerçek’ vardır ve onu göremeyiz. kelimelerin büyüsüne kapılır gideriz.

mesela birileri çıkar ve ’’sevdiğin işi yap!’’ der. bir an ‘başka bir diyara’ götürür bu kelimeler…’’sen önce sevdiğin işi yap gerisi gelir’’. ‘’sevdiğin işi yaparsan hiç çalışmamış gibi olursun!’’

oysa sevdiğin işi yap denildiğinde benim aklıma; sevdiği iş uğruna reklam ajanslarında yok pahasına çalışanlar, hiç bir ücret almadan didinen stajyerler, kadroya girebilmek için üniversitenin işlerine koşan ve hala ailesinden para alarak geçinmek zorunda bırakılan yüksek lisans-doktora öğrencileri, medyada, kültür, sanat ya da yaratıcılık gerektiren işlerde ‘kıt kanaat’ geçinerek hayalinin peşinde koşanlar, bir türlü evine gidecek vakti bulamayan dershane öğretmenleri geliyor!

mesela, ingiltere’de yapılan bir araştırma, profesyonel yazarların asgari ücretin altında gelirle hayatlarını sürdürmek zorunda kaldığını ortaya koydu. ingiliz yazarlar birliği üyelerinin 2005’den 2014’e %40 gelir kaybı yaşadığını söylüyor. benzer örnekleri heryerde görmek mümkün.

’sevdiğin işi yapmalısın’ düşüncesi modern çağın kendini gizlemeyi en iyi şekilde başarmış, sömürü kapılarını sonuna kadar açan sinsi bir aracı.

bir insanın kişisel ilgi alanına yönelik bir işi yapıyor olması neden geçim sıkıntısı çekmesini normalleştirir? ve bu aslında kimin yararınadır?

çalışmanın hakkını vermemek, ‘sevilesi, zevkli’ olduğu düşünülen ya da ‘toplumda saygınlık’ getirdiği inanılan işleri yapanlara bir bedel olarak dayatılıyor. hatta bu alanlarda çalışanlara çok daha fazla iş yükünü de beraberinde getiriyor. bir kültür-sanat atölyesinde karşılık almadan çalışan ‘stajyere’ veri tabanına ne kadar daha çok form girerse o kadar iyi bakılıyor. 10 yıl sonra ofisin başına geçmesi beklenen halkla ilişkiler yöneticisi nefes almadan çalışarak üç kişilik iş çıkarıyor, doktora yapan akademisyen birlikte çalıştığı hocaların yapması gereken tüm araştırmaları tek başına hazırlıyor, göze girmesi beklenen satışçı, tedarikten tahsilata her işe girişmek durumunda kalıyor…

geçtiğimiz günlerde, amerika’da elden ele dolaşarak merak uyandıran bir analiz yayınlandı. miya tokumitsu, slate adlı haber sitesindeki yazısında konuya açıklık getiriyor; ‘’bu düşünce şekline göre (sevdiğin işi yapmak) çalışmak, belli bir ücret ya da karşılık için yapılan bir şey değil, bir sevgi eylemidir. eğer bu eylem ardından kâr getirmiyorsa, muhtemelen çalışanın tutku ve kararlılığı yeterli değil demektir. bu yaklaşımın gerçek başarısı, çalışanları, emeklerinin pazara değil de kendilerine hizmet ettiğine inandırmasıdır. ‘sevdiğin işi yap’ moral verici bir öneri gibi; bizi yapmaktan hoşlandığımız şeyler üzerine kafa yormaya ve bu işleri gelir getirici girişimlere çevirmeye itiyor. fakat, zevklerimizi neden parasal çıkar güderek yaşamak zorundayız?’’

‘sevdiğin işi yap’ düşüncesinin diğer olumsuz etkisi ise, işlerin yürümesi için yapılması gereken operasyonel, tek düze işleri yapan çalışanlar üzerinde oluyor. tokumitsu’ dan devam edelim; ‘sevilmeyen işleri yapmak zorunda kalanlar için hikaye başka. ‘sevdiğin işi yap’ inancı ile motivasyonsuz, sevmekten başka nedenlerle çalışanlar -yani çalışanların çoğu- yok sayılıyor. steve jobs’ın stanford konuşmasında olduğu gibi (konuşmada ‘neyi sevdiğini bulmak zorundasın’ diyordu), sevilmeyen ancak toplumsal olarak yapılması gereken işler de aklımızdan çıkartılıyor.’

geçenlerde kaldığım otelin odasından geç kalmış halde çıkmaya çalışırken, kapıdan içeri girmek üzere olan kat görevlisi ile karşılaştım. birazdan, kısa süreli yaşadığım odada dokunmayacak yer bırakmayacaktı. gözlerine bakarken, ona ‘sevdiğin işi yapmalısın’ dersem ne düşünür diye aklımdan geçirdim. ya restorantta hizmet verenler, havluları yıkayanlar, ütü yapanlar, araba getirenler, eşya taşıyanlar, sürekli ayakta duran güvenlik görevlileri, tüm gün mini barları ürünle dolduranlar…onlara söylesem ‘eğer sevdiğiniz şeyi yaparsınız, yorulmazsınız’ diye ne düşünürler sizce? muhtemelen mevcut işlerinin ne kadar da değersiz olduğunu, düşlediği gibi bir hayata ancak sevdiği şeylerden ‘para kazanmayı’ bilerek ulaşabileceğini. oysa o otel için tüm bu işlerin olması ve birileri tarafından yapılması gerekiyordur. diğer tüm işlerde olduğu gibi.

keynes yıllar önce tahminde bulunarak, gelişen teknoloji ile insanların günde 3-4 saat çalışmasının yeterli olacağını söylemişti. ancak işler öyle olmadı. çalışma saatleri kısalmadı, hatta uzadı. birçok farklı iş tanımı türedi. şirketler, organizasyonlar büyüdü.

bugün, işlerin yürümesi, şirketlerin varlığı için sürekli tekrardan oluşan, tek düze, operasyonel binlerce işin, birileri tarafından yapılması gerekiyor.

‘sevdiğin işi yap’ diyerek tavsiyelerde bulunan iş sahibinin, şirketinin varlığı için, birçok tek düze ‘sıkıcı’ iş, görmezden geldiği insanlar tarafından yapılıyordur. bu düşünceye göre, yoruluyorlarsa sevdiği işi bulmaları gerekir! sevdiği işi bulabiliyorsa, o zaman da öncelikle düşük ücrete ses çıkarmamalılar, sonuçta sevdiği işi yapıyorlar!

abd’li gazeteci ve news junkie post editörü gilbert mercier, geçtiğimiz haftalardaki bir yazısında günümüz dünyasını feodel sistemin yaşandığı orta çağa benzetiyordu. ‘bugünle karşılaştırdığımızda bir serfin lorduyla ilişkisi, herhangi bir walmart çalışanının walton ailesiyle ilişkisiyle aynı’ derken pek de haksız sayılmaz. böylesi bir dünya yetmiyormuş gibi, halen daha, kişilerin hayatlarının nasıl mutlu olacağı konusunda ahkam kesen, kendisinin ya da en fazla küçük bir çalışan grubunun ‘mutluluğunu’ örnek gösteren ‘elitlerimiz’ vardır.

bu oyunda, ’sevdiğin işi bulmalısın’ tuzağı, operasyonel- tek düze işlerde çalışan çoğunluğa karşı önemli bir haksızlık doğurur; mevcut işlerini değersizleştirme. kişisel zevkleri olan işleri yapanlar için ise haksızlık, sömürü düzeni ile kendini gösterir.

daha az sevilen işlerde çalışanlar, işlerini sevsin sevmesin yaptıkları çalışmanın karşılığını almalılar. ücret ve sosyal haklar bakımından çalışmasının karşılığını alan insanlar, yaptığı işe aşık olsun olmasın, kendine, ailesine, ilgi alanlarına vakit ayırarak da mutlu olabilecektir.

sevdiği işleri yapmaya gayret gösterenlerin ya da ‘sevimsiz’ denilen işleri yapan insanların, nasıl mutlu olacağını ‘parasızlıkla’ öğrenmeye ihtiyacı yok! ihtiyaç olan tek şey hak, hukuk gözeten, adil bir çalışma hayatının oluşturulması…

”dünyadaki bütün kötülükler, birilerinin başkalarının iyiliği için hareket etme hakkını kendinde görmesiyle başlar.” eric hoffer

(pi: #bildiğimi bil)
  • 2
    lethe 6 ay önce
    çok güzel bir yazı. günümüzde sömürülmemizi normal karşılamamız için bize söylenen birçok şey var. bunları farkında olmamız gerekiyor. a kişisi sevdiği işi yapıp 1500 kazanıyor, b kişisi onun şirketinin sahibi oluyor ve a kişisinin maaşı kadar parayı çöp gibi harcayabileceği kadar para kazanıyor. ama a kişisi sevdiği işi yapıyor diye şikayet etmiyor. b kişisi de bundan memnun, canı isterse a'nın maaşını da düşürebilir. çünkü onun yerine işe alabileceği birçok "köle" mecburiyetten sırada bekliyor. harcanan a gerçek mutluluğuna hiçbir zaman ulaşamıyor çünkü yaşlanana kadar sömürülüyor ve sadece ilişkilerinde yaşayabileceği mutlulukları oluyor arada. yaşlandıktan sonra ses çıkarmaması için emekli maaşı denen parayı veriyorlar ve kenara atıyorlar. ama o yaptıklarıyla farkında olmadan gurur duyuyor. bu zamana kadar da çocuklarına aynı öğütleri de veriyor tabi ki. "sevdiğin işi yap", "çalışıp iyi bir mesleğin olursa rahat edersin". döngü devam ediyor. sadece zenginler kazanıyor. ama o kadar insan zorluklarla baş ederken zenginlerin daha fazla kazanmaya ihtiyacı yoktur.

    bunu da kapatmak için "para mutluluk getirmez" diyorlar ya işte...

    en azından bu sözde sevdikleri işleri yapanlar biraz hayata tutunuyor da, işte kötü işleri yapanlar -yani okul sıralarında dayatılan sistemle harcanmış olanlar- bu yalanla da geçinemiyor ve her zaman en kötüsünü onlar yaşıyorlar.
  • 0
    kaygusuzyazar 6 ay önce
    merhabaar ben yeni mezun oldum iş ariyorum lafını söylediğiniz anda insanlar sizi nasıl sömürürüm diye düşünmeye başlıyor . iş sahibi tamam çok calışacaksın hayatını sürdürecek kadar para verecek birde işi ogreniyorsun birde para alıyorsun diyerek sabrınızı deneyecek . sonra bu insanar neden devlete kapak atmaya çalışıyor. sevdiğimiz mesleklerden nefret ettirdiğiniz için olabilirmi


  • hayata dair

    Bu bölümde ibretlik hikayeler ve komik paylaşımları bulabilirsiniz..

    123 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    gaddarus

  • bölüm kuralları

    • bölümü takip etmeyi unutmayınız..!
    • konu dışında paylaşım yapmak yasaktır..
    • reklam amaçlı paylaşım yapmak yasaktır..
    • bölüm ile alakasız paylaşım yapmayınız..başlıklarınızı her zaman ilgili bölüme açınız..
    • küfür ve +18 başlıklar yasaktır..
    • +18 başlıkları +18 içeriği işaretleyerek paylaşınız..

popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...