3
ben gözlerim göreceklerini gördü
18 mart 1915 günü. ingiliz donanması en büyük savaş gemileriyle çanakkale boğazını geçmek için zorluyor, yoğun topçu ateşi ile boğazın iki tarafındaki osmanlı tabyalarını hallaç pamuğu gibi atıyordu. o gün boğaz tabyaları arasında en çok iş gören ve en çok hasara uğrayan rumeli mecidiyesi bataryası oldu. sabahtan beri muharebenin en şiddetli anlarında dahi iki sahil arasında gidip gelmekten çekinmemiş olan müstahkem mevki komutanı cevat paşa, tabyanın feci durumunu haber aldığı zaman yine motora atlayıp çimenlik iskelesi’nden karşı sahile hareket etti. cephaneliği berhava olan tabyanın durumu hazindi. istihkam yıkıntıları arasında dolaşmakta olduğu sırada bir ağacın altına uzanmış olan bir askerin hali dikkatini çekti ve yanına gidip:

-ne var evlat ?diye sordu.

nefer hemen yerinden fırlayıp esas duruş vaziyeti aldı. çünkü sesi tanımıştı. ama gözleri başka tarafa bakıyordu.

- gözlerine bir şey mi oldu oğlum?

o zaman nefer tok sesiyle:

- üzülmeyin efendim, benim gözlerim göreceğini gördü,diye cevap verdi.

evet, düşman gemilerine tam isabet kaydedilmiş ve “ocean” destroyeri hareket edemez hale getirilmişti. fakat düşman mermilerinden birinin isabetiyle bu kahraman asker gözlerini kaybetmişti.

cevat paşa sessiz sessiz ağlıyordu.

bu içeriğe henüz yorum yapılmamıştır.



  • osmanlıyız biz

    Osmanlıyız Biz Anlı da Şanlıda Osmanlıyız Biz...

    7 takipçi

  • abone ol

  • moderatörler

    666siyonist666

  • bizans torunlarının girmesi yasaktır.
    dini ve milli değerlere küfretmek yasaktır.


popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...