1
toplanın hikaye yazıyoruz
Şimdi hep birlikte hikaye yazacağız, kurallar:
-Çok uzun yazmayacaksınız
-Konuyu saptırıp saçmalamayacaksınız
-Trollemeyeceksiniz, trolleyenler vs. ciddiye alınmayacak
-Bir partın devamını iki kişi yazmış ise, en çok + alanın yazısı hikayeye eklenecektir. Bu yüzdeb 'kesinlikle' partlara + veya - vermeden geçmeyiniz.

Hikaye bittiğinde bir bütün olarak ayrı bir başlıkta paylaşacağım. Sadece hikayeyle kısıtlı kalmayacağız. Şiir vs. aklınıza ne gelirse yazarız. Umarım güzel bir şeyler çıkar ortaya. Ha bu arada, hikayenin konusunu neye göre belirledin diye sorarsanız, rastgele belirledim. Eğer tutarsa 2. yazımızın konusunu da siz belirlersiniz. Ve son olarak, ben hikayenin başlangıcını biraz uzun yazdım, siz benim kadar uzun yazmayın. Biraz kısa tutun. Neyse, ben başlıyorum:

Aramızda bazı insanlar vardır. Hepimizden bir adım ileride yaşayan. Siz onları hissedemezsiniz, onları fark edemez, onların duygularına ortak olamazsınız. Onlar, hep 'onlar' olarak kalmışlardır. Mutlulukları bir başka, hüzünleri bir başkadır. Onlar hayalettir. Onlar görünmezdir. Anıl'da bunlardan birisiydi. Ta ki tükenene kadar.

Anıl, hırçın denizin yağmur damlalarını yutarak korkusuzca kayalara çarpmasını izlerken, bir çocuk sesi duydu. Annesinin elinden tutmuş bir çocuk, oyuncakçı dükkanını işaret ederek "Anne! Ne olur bu robotu alalım." diye bağırıyordu. Ancak annesi "Sonra alırız yavrum." demekten başka bir şey yapamıyordu. Halinden de anlaşıldığı üzere o annenin oyuncak alacak durumu yoktu. Bu yüzden Anıl, cebindeki son parayı da bir çocuğu mutlu etmek için harcayacaktı. Belki aç kalacaktı, ama 'o' olmanın şerefini de her zaman taşıyacaktı... - Devamını siz getiriyorsunuz. Kurallara uyarak.
  • 0
    roxic7 9 ay önce
    hikayeyi güncel olarak bu yorumda toplayacağım;

    (roxic7 part-1)
    aramızda bazı insanlar vardır. hepimizden bir adım ileride yaşayan. siz onları hissedemezsiniz, onları fark edemez, onların duygularına ortak olamazsınız. onlar, hep 'onlar' olarak kalmışlardır. mutlulukları bir başka, hüzünleri bir başkadır. onlar hayalettir. onlar görünmezdir. anıl'da bunlardan birisiydi. ta ki tükenene kadar.

    anıl, hırçın denizin yağmur damlalarını yutarak korkusuzca kayalara çarpmasını izlerken, bir çocuk sesi duydu. annesinin elinden tutmuş bir çocuk, oyuncakçı dükkanını işaret ederek "anne! ne olur bu robotu alalım." diye bağırıyordu. ancak annesi "sonra alırız yavrum." demekten başka bir şey yapamıyordu. halinden de anlaşıldığı üzere o annenin oyuncak alacak durumu yoktu. bu yüzden anıl, cebindeki son parayı da bir çocuğu mutlu etmek için harcayacaktı. belki aç kalacaktı, ama 'o' olmanın şerefini de her zaman taşıyacaktı.
    roxic7 tarafından 9 ay önce düzenlenmiştir.
  • 0
    kaygusuzyazar 9 ay önce
    Kurallari okurken hikayeyi okumaktan vazgectim
    0
    roxic7 9 ay önce
    canın sağolsun
  • 0
    kullanici 9 ay önce
    Hikayeciyi de çağırın..


popi yükleniyor...

popi yükleniyor...

pupu yükleniyor...

pupu yükleniyor...

tepe yükleniyor...

tepe yükleniyor...